رابطه ی بین گلبول های قرمز و دیابت قندی

گلبولهای قرمز فراوانترین سلولها در گردش خون و اولین سلولهایی هستند که تغییرات در ترکیبات پلاسما را درک می کنند. هایپرگلایسمی طولانی مدت بر ساختار و عملکرد گلبول های قرمز تأثیر می گذارد. شناسایی شاخص های مرتبط با گلبول قرمز می تواند مرجع ارزشمندی برای پیشگیری، تشخیص و درمان دیابت قندی و عوارض آن باشد. در این مقاله ساختار طبیعی و عملکرد گلبول های قرمز، تغییرات گلبول های قرمز در بیماران دیابتی و نقش گلبول های قرمز در ایجاد عوارض دیابت بررسی گردید تا شاخص های بیشتری برای پیشگیری زودرس از عوارض دیابت و نظارت بر اثر درمانهای دیابت شناسایی گردد.

دیابت شیرین(DM) ، گروهی از اختلالات متابولیکی را توصیف می کند که با هایپرگلایسمی و نقص در ترشح انسولین و / یا عملکرد انسولین مشخص می شود. وراثت، چاقی، کمبود فعالیت بدنی، رژیم غذایی نامناسب، استرس، شهرنشینی، اختلال در تحمل گلوکز و فشار خون بالا ممکن است خطر ابتلا به دیابت را افزایش دهند. افزایش قند خون مزمن(در طولانی مدت) در بیماران دیابتی با آسیب طولانی مدت و اختلال در عملکرد اندام های مختلف، به ویژه چشم ها، کلیه ها، اعصاب، قلب و رگ های خونی همراه است، که در نهایت منجر به عوارض مختلف دیابت می شود. این عوارض نه تنها خطر ابتلا و مرگ و میر را افزایش می دهد، بلکه کیفیت زندگی بیماران را نیز کاهش می دهد. یک بررسی اپیدمیولوژیک نشان داده است که شیوع دیابت در سراسر جهان در حال افزایش است. در حقیقت، شیوع جهانی دیابت در بزرگسالان بالای 18 سال از 4.7 درصد در سال 1980 به 9.3 درصد (463 میلیون نفر) در سال 2019 افزایش یافته است و تخمین زده می شود که تا سال 2030 به 10.2 درصد (578 میلیون نفر) و تا سال 2045 به 10.9 درصد (700 میلیون نفر) برسد.

علی رغم پیشرفتهای تکنولوژی پزشکی و تحقیقات گسترده در مورد دیابت، این بیماری همچنان یک بیماری متابولیکی است که در طول زندگی ادامه دارد و درمان آن دشوار است. بنابراین، کاهش وقوع عوارض، کنترل و جلوگیری از پیشرفت عوارض و بهبود کیفیت زندگی، کانون تشخیص و درمان دیابت قرار گرفته است.

گلبول های قرمز خون (RBC)، بیشترین میزان گلوکز را مصرف می کنند. در صورت هایپرگلایسمی طولانی مدت، مورفولوژی، متابولیسم و ​​عملکرد گلبول های قرمز ناگزیر تحت یک مجموعه از تغییرات قرار می گیرد که بیشتر همورولوژی(hemorheology) و گردش خون در مویرگها(microcirculation) را تحت تأثیر قرار می دهند.

سوال اینجاست که چه تغییراتی در گلبول های قرمز رخ می دهد، و چه رابطه ای بین این تغییرات و پیشرفت دیابت وجود دارد؟ این تغییرات چه اهمیتی در تشخیص، درمان و پیش آگهی دیابت دارند؟

محققان با هدف بیان جزئیات تغییرات مشاهده شده در گلبول های قرمز در بیماران دیابتی، اهمیت گلبول های قرمز در ایجاد عوارض دیابت و استفاده از شاخص های مربوط به گلبول های قرمز برای نظارت بر پیشرفت بیماری و جلوگیری از عوارض دیابت، یک مرور سیستماتیک را بر روی مقالات موجود انجام دادند.

آنها در نتیجه گیری این بازنگری گفتند: گلبول های قرمز سلول های نسبتاً منحصر به فردی هستند زیرا پس از بلوغ تمام اندامک های خود را از دست می دهند. آنها فقط چند مسیر متابولیک را برای به دست آوردن انرژی حفظ می کنند و مصرف انرژی را برای عملکردهای اصلی که باید انجام دهند، کاهش می دهند. این باعث می شود گلبول های قرمز به هر اختلالی بسیار حساس باشند. اختلالات متابولیسم گلوکز در بیماران دیابتی عمیقاً بر ساختار مورفولوژیکی و عملکردهای فیزیولوژیکی گلبول های قرمز تأثیر می گذارد، بطوریکه منجر به عدم پرفیوژن در میکروسیکولیشن، هیپوکسی و استرس اکسیداتیومی شود که در نتیجه باعث ایجاد عوارض دیابتی و کاهش کیفیت زندگی بیماران دیابتی می گردد.

آنها گفتند: با توجه به نقش مهم گلبول های قرمز در توسعه پاتولوژیک عوارض دیابت، شناسایی شاخص های مربوطه در گلبول های قرمز با وقوع و پیشرفت این عوارض ارتباط دارد.

پیشرفت های زیادی در زمینه تحقیقات دیابت صورت گرفته است. با این حال، پیشگیری و درمان عوارض آن همچنان یک مشکل مهم بهداشتی است. شاخص های گلبولهای قرمز، به عنوان یکی از سلول هایی که می تواند به سرعت و به طور مداوم تغییرات قند خون را درک کنند، می توانند اطلاعات بالینی بیشتری را ارائه دهند و می توانند برای نظارت بر پیشرفت دیابت و عوارض آن مورد استفاده قرار گیرند.

برای مطالعه ی جزئیات این مقاله ی مروری که دسترسی به آن آزاد است، به آدرس منبع مراجعه کنید.

منبع:

https://www.hindawi.com/journals/jdr/2021/6656062/